Anılar

GİDENLERİN ARDINDAN
( KAMOLARDA HAYATIN BİTTİĞİ AN)
-Deniz Coşkun-

Kasım ayının son günüydü. Erzurum’da soğuk bir gece yaşanmaktaydı. Akşam nöbetleri 2 saatten 1 saate düşmüştü. Nöbet dönüşü soğuktan tirtir titriyordum ama içim de garip bir duygu vardı. Hemen yatmak istiyordum çünkü gece 1 -3 nöbetim vardı. Koğuşun kapısında iki arkadaşım sürekli sigara içiyor ve çok üzgündüler ama bana bir şey söylemiyorlardı. Yattım beni gece nöbetine kaldırmadılar sabah kalktığımda kimse benimle konuşmuyordu. Bölük komutanı beni çağırdı“Baban biraz rahatsızmış sana izin veriyorum memleketine git” dedi. O an hemen babamın öldüğünü anladım. AMA hiçbir zaman gün görmemiş yeni yeni yaşama tutunmuş Abim Kullo aklıma gelmedi. Köye telefon açtığımda telefona Şeğali Abim çıktığında her haldeKullo babamın üzüntüsünden konuşamadı diye düşündüm. Ama kapıdan içeri girince annemim ağlamasından ve “Kullo nerede ? “demesiyle mezara koşmam bir oldu. Gerçek apacık karşımda duruyordu. O gün bu gündür babam için bir damla göz yaşı dökmedim ama köy denince benim içim cız eder. Yaylalar denince yüreğim burkulur.Televizyonda koyun görsem aklıma Kullo gelir. Kullo hakkında ne yazılabilir ki, Bütün yaşamı acılar, çileler ve sıkıntılar içinde geçti.Biz Okula giderken o Çocukluğunu yaşayamadan koyunlarının başındaydı. Şeğali Abim hapisteyken gencecik yaşında evin geçimini sağlamak için didiniyordu. Mehmet Abimin Ölümünü taaa yüreğimde yaşadı ve sağlığını kaybetmişti. Yurtdışına gitti bir türlü hayata tutunamadı. Tekrar köye geldiğinde yeni bir yaşam başlamıştı ama bu sefer her şeyi aksi gidiyordu. Bir türlü evlenemiyordu,sonunda evlenecek birini buldu. Düğün günü kaza geçirdi. Gündüz köyde akşama kadar çalışır akşamda yaylaya giderdi. Ama hayat ona bir türlü güzel yüzünü göstermiyordu. Karısı Arife hastalanıp geride daha bir yaşına gelmemiş yavruyu bırakıp aramızdan ayrıldı. Kullo karısına mı acısın yoksa 4 aylık çocuğunun İstanbul’a gitmesine mi ? yuvasının dağılmasına mı? Evladının gurbette olmasına yukarıdaki de dayanamaz ki herhalde kendisini çok seven birisi karşısına çıkar. Tam mutluluğu ucunda yakalamaktadır. Yılların acısını çıkarmak üzeredir mutluluğa bir adım kalmıştır. Sımsıkı sarılmıştır hayata ve ilk defa aşık olmuştur sevdiği kızla ilgili duygularını annesine ilk defa söylemiştir. Hayallere dalıp çocuklarının birleşeceği günü sabırsızlıkla beklemektedir. Yeni bir sıcak yuva kurup Kamoları canlandıracaktır. Karların erimesiyle dedesinden kendisine miras kalan genleriyle tekrar yaylaya çıkacaktır.

Ama bir adamın şansı hiç mi olmaz, kader ve alın yazısı dedikleri bu herhalde. En mutlu gününde onu bir daha yokladı bu sefer kurtulamadı, gerisinde Kamolarda yaşam bitti. Benim için köyün bir anlamı kalmadı mezarlarda sırayla 3 abim gömüldü. Bu da benim payıma yetmedi 2 Yıl sonrada Şeğali Abim aramızdan ayrıldı. Ve takvimler 29 Kasımı gösterdiğinde Kullosuz geçen 7 yıl doluyor. Sanki bana çok uzun bir süre gibi (30 yıl gibi) geliyor. O kadar çok özledim ki Kullo ‘yu onsuz bir köyün ve yaylanın hiç anlamı yok. 6 aralıkta da Mehmet Abiminsiz geçen 22 yıl doluyor.
(başa dön)